Рубрика: Без рубрики, Գոհար Արղության

Ում է պետք ճոխությունը, եթե չկա արդարությունը

solider-of-justice-law-firm-indiana.jpg

Մենք բոլորս ընկած ենք ճոխության և հարստության ետևից, իսկ դրա համար մենք անգամ պատրաստ ենք դավաճանել ինքներս մեզ, պատրաստ ենք անգամ ամենամտերիմին խաբել, մի խոսքով մենք պատրաստ ենք անել ամեն բան միայն լինեք ճոխ և հարուստ: Մենք չեն էլ հասկանում այդ ամենը անելով վնասում ենք ինքներս մեզ, մենք չենք հասկանում, որ կյանքում ամենից կարևոր և պետքական բանը դա արդարությունն, այլ ոչ, թե հարստությունը և ճոխությունը: Մենք կարող ենք հրաժարվել ճոխությունից, հարստությունից, բայց փոխարենը մենք կլինեք արդար և դա արդեն ցանկացած փողից և թանկարժեք ադամանդից թանկարժեք և կարևոր է: Փողը, ճոխ կյանքը, թանկարժեք իրերը մեզ գցել են փակ ուղղու մեջ մենք չենք կարողանում դուրս գալ այս լաբիրինթից: Մենք ինքներս դատապարտված ենք գնալ փողի և հարստության ետևից այլ ոչ թե արդարության և ճշտի ետևից, փողի ետևից գնալով մենք մեզ դարձնում ենք անօգնական…

Հեղինակ` Գոհար Արղության

Реклама
Рубрика: Без рубрики, Գոհար Արղության

Դժգոհել, թե փոխել…

Super-Rod-May2017

Դժգոհել, թե փոխել… Բոլորիս քաշում է իր մոտ դժգոհությունը, բայց փոփոխությունը նույնպես մեզ կանչում է իր մոտ բայց ոչ ոք ետ չի նայում, որպեսզի տեսնի, թե կա բացի դժգոհելուց ուրիշ ելք կամ ճանապարհ: Բոլորը սովորել են մի փոքր դժգոհեն հետո գործի կիստ թողնելով հեռանան, որովհետև իրենց դուրը դա չի գալիս, բայց պետք է ոչ, թե այդքան արագ հանձնվել այլ պետք է առաջ գնալ փոփոխություններ անել, սարքել աշխարհը այնպիսին ինչպիսն դու պատկերացնում ես և այդ ժամանակ դու ստիպված չես լինի գնալ ուրիշ տեղ: Մեզ հայերիս թվում է, թե միայն մենք ունեք դվարություններ և անախորժություններ, բայց ախր մյուս երկրներն էլ դժգոհում են իրենց երկրից, երկրի վիճակը կապված է միայն և միայն մեզնից: Մինչ դժգոհելը փորձիր փոխել, կարող է այդ ժամանկ կորչի դժգոհությունդ…

Հեղինակ` Գոհար Արղության

Рубрика: Без рубрики, Գոհար Արղության

Վերև ներքև…

stock-vector-gap-between-rich-and-poor-vector-illustration-594921017

Վերև ներքև… Մի աշխարհ ում հետ չես կարող վիճել, թե ով է ճիշտ և ով է սխալ: Բոլորի պատկերացմամբ հարուստները, հզորները և իբրև պարկեշտները, որոնք մարդկանց մոտ այդպես են ձևանում, բայց իրականում շատ անշնորք և անշնորհակալ մարդիկ: Աղքատները գտնվում են ներքևում նրանց ոչ ոք չի նկատում, բոլորի համար նրանք հացի փշրունք են, որ մեկ հատ փչեն կկորեն և անհետանան: Այդ դիրքերը որոշում են քաղաքացիները նրանք են ընտրում, թե ով լինի վերևում և ով լինի ներքևում: Նրանք միշտ հարուստներին ընտրում են վերևի մակարդակում, որովհետև հարուստները իրենց կաշառում են, իրենց տալիս են իրենց ուզածը, որպեսզի նրանց մասին լավ խոսքեր գոաբանվեն: Իսկ աղքատներին գերադասում են ներքևում, որովհետև աղքատները իրենց օգուտ չեն տալիս և անպիտան են իրենց համար…

Հեղինակ` Գոհար Արղության

Рубрика: Без рубрики, Մարիամ Հովհաննիսյան

Մեջդ վրեժ չկա․․․

Image result for խորամանկ

Մեջդ վրեժ չկա․․․ Ես այս նախադասության մեջ վրեջ ասելով հասկանում եմ, որ պիտի լինես մի քիչ խորամանկ։ Կան մարդիկ, ովքեր խորամանկ են, բայց, որպես գող։ Պիտի լինես բարի, բայց նաև պիտի լինես մի փոքր խորամանկ։ Խորամանկ ասելով նկատի ունեմ, որ պիտի կարողանաս դուրս գալ տարբեր իրադրություններից։ Կան մարդիկ, ովքեր բարի են, բայց խեղճ են։ Ես համաձայն չեմ այդ մարդկանց հետ։ Այդպիսի մարդկանց հետ ոչ ոք չի ուզի շփվել։ Ես էլ եմ ամաչկոտ, բայց ոչ խեղճ։ Ես կարողանում եմ դուրս գալ տարբեր իրադրություններից։

Հեղինակ՝ Մարիամ Հովհաննիսյան

Рубрика: Без рубрики, Այլ ստեղծագործական մտքեր

Ուզում եմ հետ բերել ժամանակը

Ինձ հետ շատ դեպքեր են եղել, որ կուզենայի այդ ժամանակները հետ բերել և նորից սկսել, բայց կատարել ճիշտ ձևով, որ հետո չփոշմանեմ։ Շատ մարդկանց մոտ են եղել այդպիսի բաներ, նրանք արել են այդ բանը և հետո փոշմանել, ուզում են ժամանակը հետ բերել, որպեսզի լավը կատարեն: Չես կարողանում կենտրոնանալ քո գործի վրա, անդադար դրա մասին ես մտածում։ Իմ հետ եղել են այդպիսի դեպքեր, որ ես չեմ կարողացել նաև հանգիստ քնել։ Նաև լավ բաներում մի շտ դրա մասին եմ մտածել և ուզեցել եմ հետ բերել ժամանկաը, կատարել ճիշտ և այդ հարցում չշփոթվել։ Օրինակ՝ երբ մենք պետք է միջոցառում անենք մարմնամարզությունից, իմ ընկերները պարապել էին, մարզվել էի, իսկ ես գնացել էի երգի փորձի, քանի որ այդ օրը ես երգելու էի, միջոցառման էի երգի։ Այդպես իմ ընկերները կարողացան կատարել վարժությունները, իսկ ես կամուրջ վարժությունը չկարողացա կատարել։ Չէի պարապել և ինձ վատ զգացի։ Կամ երբ իմ եղբոր ծննդյան օրը մենք գնացել էինք պանդոկ, ինձ իմ ծնողներն ասեցինք, որպեսզի ես երգեմ, բայց ես հրաժարվեցի, ամաչում էի։ Բայց հետո փոշմանեցի, ուզում էի ժամանակը հետ բերել, և երգել։ 😩

Image result for Չփոշմանես

Հեղինակ՝ Նանե Այնթաբյան

Рубрика: Без рубрики, Այլ ստեղծագործական մտքեր

Արժանի եմ ընտանիքիս

Ես արժանի եմ իմ ընտանիքին։ Նրանց շատ եմ օգնել դժվար պահերին, նրանք էլ ինձ են շատ  օգնել։ Կատարում եմ նրանց խնդրանքը, աշխատում եմ այնպես անել, որ նրանց չանհանգստացնեմ և նրանք չկորցնեն իրենց վստահությունն իմ հանդեպ, որ ես նրանց արժանի եմ։ Այո, ես հպարտ եմ, որ ունեմ այսպիսի ընտանիք, նրանք են ինձ կյանք տալիս և ես նրանց համար ամեն ինչ անում եմ։ Օգնում եմ մայրիկիս տան մաքրության հարցում, կամ որոշ հարցերում, որը արդեն էլ չեմ հիշում։ Նրանք շատ են սիրում, որ ես բարձր գնահատական եմ ստանում, դրա համար ամեն ինչ անում եմ, որ լավ սովորեմ, որ ինձնով հպարտանան և նրանք հավատան, որ ես նրանց պայծառ ապագան եմ։

Հեղինակ՝ Նանե Այնթաբյան

Рубрика: Без рубрики, Այլ ստեղծագործական մտքեր

Մարդը հենց ինքն իր հակառակորդն է…

Картинки по запросу մենակություն թշնամի

Հակառակորդը մարդու թշնամին է…մի կասկած, մի փոքրիկ արարած, որ մտնում է քո ենթագիտակցություն և փորձում քեզ իր ետևից վազեցնել, վազեցնել,  իսկ արդյունքում միայն տանջվել: Մարդու հակառակորդը հենց ինքն է, հենց նա է փորձում իրեն հակառակորդ ստեղծել: Նա է ինչ-որ պատճառներով կամաց-կամաց կառուցում, ձևում իր հակառակորդին: Նա է կասկածում, նա է նախանձում և  ահա ամեն ինչ այս կյանքում պատահական չի ստեղծվում: Իհարկե շատ վատ է ունենալ, մի փոքրիկ թշնամի, հակառակորդ, որ անընդհատ քեզ տանջում է: Մարդ տարօրինակ էակ է: Մարդ պիտի նպաստի, որ չունենա հակառակորդ, իսկ նա ոչինչ չի անում: Հենց դա է մեր հակառակորդը՝ նախանձը, բայց եթե անգամ արդեն նա մեզ ամբողջությումբ տիրել է, մենք չենք ուզում պայքարել: Ուզում ենք ուղղակի սպասել և ակընկալում ենք, որ մի օր միգուցե կլինի….: Անտանելի է, անտանելի իմանալ վերջը…: Վերջը միայն մենակություն է, մենակություն, ամբողջությամբ անտանելի մենակություն: Մի ունեց հակառակորդ, դուք ինքներդ ձեզ հաղթահարեք…

Հեղինակ՝ Անի Արղության